Polska

Romantyczna dyktatura konieczności, elitaryzm, militaryzm, nacjonalizm i rewolucyjny kult czynu przed pojawieniem się faszyzmu.

Pogotowie Patriotów Polskich, Polska Organizacja Faszystowska, SFP i ZFP: imitacja włoskiego wzorca, antyparlamentaryzm oraz granice efemerycznych organizacji.

Od fascynacji porządkiem Mussoliniego do obrony praworządności przed państwem totalnym; odmiany korporacjonizmu i monarchizmu.

Katolicka krytyka liberalizmu, korporacjonizm i silna egzekutywa, ale również personalistyczne bariery wobec monopartii i statolatrii.

Ewolucja głównego nurtu narodowego: legalizm, katolicyzacja, antysemityzm, krytyka parlamentaryzmu i faszystowskie inspiracje.

Konflikt pokoleniowy, dyscyplina, militaryzacja, antysemityzm i kult młodości jako pomost ku narodowemu radykalizmowi.

Masowa organizacja narodowa po przewrocie majowym: hierarchia, bojówki, wychowanie polityczne i niejednorodny stosunek do faszyzmu.

Krótka historia ONR, jego rewolucyjny nacjonalizm, antysemityzm, przemoc uliczna i projekt Organizacji Politycznej Narodu.

Wodzowski i totalistyczny ruch Bolesława Piaseckiego: monopolia organizacji, planowa gospodarka, katolickie państwo i przemoc.

Konspiracyjna elita, hierarchiczna organizacja narodu, korporacjonizm i skrajne wykluczenie Żydów — alternatywa wobec Falangi.

Od zamachu stanu do trwałego ograniczenia demokracji: kult Piłsudskiego, prymat państwa, represje i granice porównania z faszyzmem.

Instytucjonalny bilans sanacyjnego autorytaryzmu: osłabienie parlamentu, administracyjne represje i koncentracja władzy.

Młodopiłsudczykowskie laboratoria rewolucji państwowej: monopolia elity, „nowy człowiek”, planowanie i inspiracje totalitarne.

Liga Mocarstwowego Rozwoju Polski, Nowa Kadra, Zakon Młodej Polski i kilkanaście mniejszych prób przejścia od sanacji do totalnej organizacji państwa i narodu.

Próba masowej mobilizacji państwowo-narodowej po śmierci Piłsudskiego oraz zbliżenie części sanacji do narodowych radykałów.

Autorytarne i narodowo-rewolucyjne poszukiwania na obrzeżach ruchu ludowego, robotniczego i socjalistycznego — od PSL i NPR po Partię Kosynierską oraz syndykalistów.

PPNS, NSPR, PNS i polityczny „plankton”: od rodzimego narodowego socjalizmu po bezpośrednią imitację hitleryzmu.

Bractwa, kręgi prasowe i małe organizacje, które łączyły narodowe odrodzenie z mesjanizmem, synarchią, własną religią, słowiańszczyzną albo ezoteryką.

Neopogański kulturalizm, kolektywna mobilizacja i modernizacja — ruch odrzucający faszystowską etykietę, lecz zawierający elementy totalizujące.

Od Brzozowskiego i „Zetu” po republiki producentów: między samorządem pracy, państwowym korporacjonizmem i faszystowską fascynacją.

Związki weteranów, straże obywatelskie, środowiska inżynierów i korporacje akademickie jako zaplecza dyscypliny, elitaryzmu oraz antyparlamentarnych projektów ustrojowych.

Efemeryczne partie, redakcje i środowiska literackie, które propagowały wodzostwo, wykluczenie, faszystowską estetykę lub selektywne fascynacje europejskimi dyktaturami.

Od bojkotu gospodarczego i getta ławkowego po pobicia, pogromy i projekty deportacji — praktyczny wymiar faszyzacji.

Pseudonaukowe hierarchie, biopolityka i technokratyczne projekty selekcji społeczeństwa w polskiej debacie.

Od wojennego rozpadu środowisk narodowo-radykalnych przez PAX i narodowy komunizm po opozycyjny nacjonalizm oraz narodziny sceny skinheadzkiej.

Od subkultur i małych organizacji lat dziewięćdziesiątych przez instytucjonalizację ruchów po współczesne partie, marsze, przemoc i sieci cyfrowe.